Bu kitabı okumak biraz da bir labirentte gezinmek gibi — doğrusal bir hikaye beklemeden, yazarın kendi anılarıyla hayali anlatılar arasında gidip gelmesine izin vermek gerekiyor. Gospodinov, başkalarının anılarını kendi bedeninde hissedebilen bir çocuğun gözünden hafızanın doğasını sorguluyor. Bazı bölümler liste şeklinde, bazıları neredeyse şiirsel. Dağınık gibi görünse de, sonunda hepsi tek bir duyguya, geçip giden zamanın hüznüne bağlanıyor.