Agota Kristof'un üçlemesi, savaş yıllarında büyükannelerine bırakılan ikiz kardeşlerin hayatta kalma güncesiyle başlıyor. Büyük Defter'in kısa, duygusuz, neredeyse acımasız cümleleri insanı hem rahatsız ediyor hem de sayfalardan koparmıyor — çocukların kendilerini acıya karşı bilinçli olarak sağırlaştırma egzersizleri, edebiyatta okuduğum en sarsıcı şeylerden biri. Kanıt ve Üçüncü Yalan ise anlatılan her şeyi tekrar tekrar söküp yeniden kuruyor. Hangi kardeş gerçek, hangi anı uydurma, defterlere yazılanların ne kadarı yaşandı — üçleme bittiğinde elinizde kesin bir cevap kalmıyor. Ama tam da bu yüzden unutulmuyor: Kristof, hakikatin savaşta ve sürgünde nasıl parçalandığını, kurmacanın bazen tek sığınak olduğunu bu kadar az kelimeyle anlatabilen ender yazarlardan.